گلبانگ سربلندی ـ گفتگو با نصرالله مرندی

نصرالله مرندی:

هرکس که سر و کارش با زندانهای خمینی افتاده باشد، تجربه کرده و می‌داند که چگونه وقتی بازجویان و شکنجه‌گران با زبان‌بازی و وعده و وعید به زندانی کارشان پیش نمی‌رفت و تیرشان به سنگ می‌خورد و با شلاق و داغ و درفش هم نمی‌توانستند اراده و مقاومت زندانی را در هم بشکنند، آمیزه‌ای از خشم و یأس و استیصال بر آنها مستولی می‌شد و تلاش می‌کردند این حالت را با فحاشی و لمپنیزم آخوندی و پاسداری رفع و رجوع کنند.

من شخصاً این را بارها از نزدیک در برخورد شکنجه‌گران و بازجویان با مجاهدینی که براستی جانشان را در برابر دشمن کف دستشان گرفته بودند دیده و تجربه کرده‌ام. من ۱۰ سال در زندان رژیم خمینی بودم، با آن سربداران زندگی کرده‌ام و نمونه‌های بسیار و بیشمار به یاد دارم

یک نمونه از آنها، مجاهد شهید جلال لایقی بود. در گوهردشت قبل از قتل‌عام ۶۷ زمانی که ناصریان (آخوند محمد مقیسه‌ای) و دژخیم داود لشگری، جلال را که برای بار دوم دستگیر شده بود زیر ضربات کابل گرفته بودند و از اتهامش سؤال می‌کردند، می‌گفت هواداری از مجاهدین! آنها با غیظ و کین فراوان به شلاق‌زدن ادامه می‌دادند ولی جلال از کلمه مجاهدین کوتاه نمی‌آمد.

مطالب مرتبط

گلبانگ سربلندی ـ گفتگو با دکتر سنابرق زاهدی مسئول کمیسیون قضائی شورای ملی مقاومت

دادگاه حمید نوری ـ آخرین مرحله جلسات دادرسی و تقاضای مجازات بر اساس کیفرخواست