آیا قیام سراسری مردم ایران به یک‌باره پدید آمد؟ ـ ایران بپا می‌خیزد

۱۴۰۱/۷/۲۱

گفتگو با ساره منصوری

استمرار قیام و خیزش در آستانهٔ چهارمین هفتهٔ آن، پرده از لایه‌لایه پدیده‌های مختلف سیاسی و اجتماعی در راستای نمودار کردن افق سرنگونی حاکمیت ولایت فقیه برمی‌دارد. گویی هر پرده‌یی که کنار می‌رود، بذرافشانیِ ادبیات و گفتمان سرنگونی، دامنه‌های گسترده‌تری را در شهرهای ایران در بر می‌گیرد و با این گفتمان پیوند می‌زند.

مرور کوتاه در علت‌یابیِ گسترش ادبیات و گفتمان سرنگونی، ما را به نتایج قیام آبان ۱۳۹۸ می‌برد. این قیام، مْهر نهایی بر مهیا شدن «شرایط عینی» جامعهٔ ایران را تثبیت نمود. از آن پس هر اعتراض و قیامی که در بیرون حاکمیت تا شهریور و مهر ۱۴۰۱ صورت گرفت و هر تضاد و شکافی که درون حاکمیت گسترش یافت، افزودن مضاعف بر الزامات شرایط عینیِ سرنگونی بوده است.

مهیا بودن و بلوغ شرایط عینی، زمینهٔ لازم برای جرقه و انفجار اجتماعیِ منجر به قیام شهریور و مهر ۱۴۰۱ شد. این انفجار، از همان شروع و شیوعش با شعار و مطالبهٔ سرنگونی، طنین یافت و همه‌گیر شد.