گفتگوی سایت لبنانی نداء الوطن با محمد سلیمانی

سایت لبنانی نداء الوطن در گفتگویی که خانم استال خلیل با محمد سلیمانی هنرمند هوادار مقاومت ایران انجام داده این گفتگو رو منتشر کرد. با هم این گزارش رو ببنییم

خواننده ایرانی محمد سلیمانی نیز از موسیقی خود برای «روایت داستان ایرانیان و دفاع از آزادی» استفاده می‌کند. او در بریتانیا زندگی می‌کند و می‌گوید: «اما هنر من با مقاومت ایران پیوند خورده و حمایت من از برنامه خانم مریم رجوی به من امید می‌دهد که آینده‌ای فرا برسد که در آن هنرمندان بتوانند با آزادی و امنیت خلق کنند.»

او می‌افزاید: «ما از رفتن خامنه‌ای خوشحالیم، زیرا او مسئول مرگ بسیاری از بی‌گناهان بود. سرنگونی حکومت باید به دست مردم ایران و مقاومت سازمان‌یافته آنان در داخل و خارج کشور صورت گیرد.»

سلیمانی می‌گوید که نه‌تنها از سوی حکومت ایران، بلکه از سوی برخی طرفداران بازگشت سلطنت نیز تهدید می‌شود:

«هر کسی که حمایت خود از شاه را اعلام نکند، با آزار و تهدید روبه‌رو می‌شود. چند هفته پیش برخی از آنها پس از شناختن من به خودرویم حمله کردند و حتی به مادرم نیز تعرض کردند و از آن فیلم گرفتند.»

محمد سلیمانی که با نام هنری سیاسی  شناخته می‌شود، علاوه بر خوانندگی، فعال حقوق بشر نیز هست. او در لندن زندگی می‌کند و موسیقی رپ و هیپ‌هاپ با مضامین سیاسی اجرا می‌کند و در آثارش به موضوعاتی مانند آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در ایران می‌پردازد.

او می‌گوید: «سانسور و خطوط قرمز باعث می‌شود هنرمندان از نمادگرایی، استعاره و روایت‌های چندلایه استفاده کنند تا حقیقت را بیان کنند بدون آنکه خود را مستقیماً در معرض خطر قرار دهند. با وجود دشواری‌ها، این وضعیت عزم من را برای بازتاب زندگی واقعی در ایران و رساندن صدای کسانی که نمی‌توانند سخن بگویند، بیشتر می‌کند.»

او درباره نقش هنر در اعتراضات می‌گوید:

«هنر نقش اساسی داشت؛ موسیقی، نقاشی‌های دیواری و شبکه‌های اجتماعی مبارزه برای آزادی را ثبت می‌کنند و امید را زنده نگه می‌دارند. من نیز آثار موسیقی با پیام‌های سیاسی روشن در حمایت از معترضان و حقوق بشر تولید کرده‌ام، با وجود خطراتی مانند تهدید، آزار و حتی هدف قرار دادن خانواده‌ام.»

سلیمانی در پایان می‌گوید:

«ادامه دادن به خلق هنر خود نوعی مقاومت است. هر ترانه یا اثر هنری که سرکوب را به چالش بکشد، حقیقت را حفظ می‌کند و جنبش آزادی را تقویت می‌کند. امیدوارم روزی برسد که هنرمندان ایرانی بتوانند بدون ترس خلق کنند، زیرا آزادی بیان باید حق همه باشد.»

در نتیجه، در سایه تحولات سیاسی و نظامی اخیر، شهادت‌های هنرمندان ایرانی یادآور این واقعیت است که هنر هرگز صرفاً یک بیان فرهنگی نبوده است. در دوران ممنوعیت و سرکوب، هنر به فضایی برای دفاع از آزادی و کرامت انسانی تبدیل می‌شود.

در داخل کشور و در تبعید، هنرمندان ایرانی همچنان از خلاقیت برای رساندن صدای جامعه استفاده می‌کنند و نشان می‌دهند که هنر، با وجود همه محدودیت‌ها، همچنان قادر است در برابر سکوت مقاومت کند و امید را زنده نگه دارد