روزها و یادها هفته چهارم تیر

بازگشت یاسر عرفات رهبر سازمان آزادی‌بخش فلسطین پس از ۲۷ سال


این واقعه که به عنوان یکی از بزرگترین حوادث دهه‌‌‌‌‌‌‌ پایانی قرن بیستم محسوب می‌شود به دنبال مذاکرات صلح بین فلسطین و اسرائیل روی داد.

[caption id="attachment_135401" align="alignleft" width="356"]روزها و یادها هفته چهارم تیر                        بازگشت یاسر عرفات به فلسطین بعداز ۲۷سال                     [/caption]

عرفات درمیان استقبال وسیع توده‌های مردم فلسطین وارد غزه شد و سپس به رام الله رفت و در آنجا دولت فلسطین را تشکیل داد.

یاسر عرفات در سال1948 به اجبار از زادگاهش بیت‌المقدس،  راهی مصر شد. او از ابتدا به عنوان رئیس اتحادیه دانشجویان فلسطین در قاهره, مبارزه‌اش را آغاز کرد.

در اوایل دهه60 (میلادی) با تنی چند از یارانش، سازمان الفتح را تأسیس کرد. سازمان الفتح به سازمان آزادی‌بخش فلسطین پیوست.

 




 ۲۵ تیرماه ۱۲۸۸ شمسی فتح تهران به دست مشروطه خواهان، و پایان «استبداد صغیر»


‌استبداد صغیر از بمباران مجلس، در دوم تیرماه ۱۲۸۷ شمسی،‌آغاز شد و تا فتح تهران به دست مشروطه خواهان گیلان و اصفهان، در 25تیرماه ۱۲۸۸به مدت یکسال ادامه یافت.

[caption id="attachment_135421" align="alignleft" width="356"]روزها و یادها هفته چهارم تیر                                        فتح تهران به دست مشروطه خواهان                                       [/caption]

مأموران محمدعلی شاه با فرمان نیروهای روسی خانه‌ی ‌آزادی‌خواهان را غارت کردند،‌دفتر روزنامه‌ها و انجمنها را بستند و روزنامه‌نگاران پرشوری چون صوراسرافیل و قاضی ارداقی را کشتند و برخی را هم،‌چون دهخدا،‌تبعید کردند و سخنوران و سخنگویان مشروطه،‌مانند ملک‌المتکلمین را به دار آویختند. آنطور که در تاریخ مشروطه آمده «مشروطه از تمام ایران رخت بربسته و از تمام تبریز فقط در کوی امیر خیز و به دست ستار زنده بود».

از آن پس تا روز ۲۵ تیرماه ۱۲۸۸ که تهران به تصرف مشروطه خواهان درآمد و محمدعلی شاه به سفارت روس پناهنده شد، جنگ در تبریز ادامه داشت و قحطی نیز در شهر بیداد می‌کرد،‌اما ستارخان و دیگر آزادی خواهان از پا ننشستند و با دلاوری‌های خود نشان دادند که وقتی مردمی برای دفاع از شرف و آزادی خود به پا خیزند و در این راه از جان و خانمان خود دست بشویند، ‌سرانجام بر سپاه استبداد پیروز خواهند شد.




۲۷تیر ۱۳۶۷ سرکشیدن جام زهر آتش بس توسط خمینی ضد بشر


جنگ  ۸ ساله خانمانسوز خمینی تنها در طرف ایران ۱ میلیون کشته و ۲ میلیون معلول و مجروح و۴ میلیون آواره و بیش از هزار میلیارد دلار خسارت برجای گذاشت. وزیر آموزش و پرورش رژیم در سال ۶۷ اعلام کرد که در این جنگ ،۴۵۰هزار دانش‌آموز به جبهه‌ها فرستاده شدند.

رفسنجانی هم‌چنین اعتراف کرد که یک قرن درآمد نفت ایران یعنی متجاوز از ۱۰۰۰ میلیارد دلار به تنور این جنگ ریخته شده است.


ارتش آزادیبخش ملی ایران با فتح شهر مهران و یکصد رشته عملیات دیگر  جام زهری   به حلقوم خمینی و تنور جنگ ضد میهنی او ریخت، و خمینی ضد بشر را وادار به قبول قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت ملل متحد کرد.

هیولای آدمخوار از ۶ سال قبل از آن یعنی از سال ۱۳۶۱ قطعنامه‌های سالانه شورای امنیت ملل متحد برای آتش بس و خاتمه دادن به جنگ را پی درپی رد می‌کرد و می‌گفت اگر این جنگ ۲۰ سال هم طول بکشد ما آماده‌ایم. ارتش آزادی‌بخش کار را به آنجا رساند که احمد خمینی بعدا گفت:

امام  وقتی که در معادلات به این نتیجه رسیدن که قطعنامه را قبول کنند گفتند من جام زهر قطعنامه را می‌نوشم من کنار امام بودم امام مرتب مشتشان را برروی  پایش می‌زد و آخ میگفت بعداز پزیرش قطعنامه ۵۹۸ چند روز امام به درستی نمی‌توانستند راه بروند.

[caption id="attachment_135422" align="alignleft" width="356"]روزها و یادها هفته چهارم تیر                 سرکشیدن جام زهر آتش بس توسط خمینی ضد بشر               [/caption]

پاسدار شمخانی، وزیر دفاع سابق آخوندها، روز ۴مهرماه ۱۳۸۴ اذعان کرد

«هیچ‌ کس، هیچ‌ کس، غیراز مجاهدین، داخل کشور وجود ندارد که بعد از خرمشهر، اطلاعیه‌ی یا بیانیه‌ی داده باشد که جنگ باید خاتمه پیدا کند. برخلاف ادعای فعلی احزاب سیاسی. هیچ‌ کس… هیچ سندی وجود ندارد که بعد از اتمام عملیات بیت‌المقدس که منجر به آزادسازی خرمشهر شد، گروه سیاسی خواهان وضعیتی باشد که امروز اعلام میکند».

آری، در روزگاری که هیچ‌ کس را یارای درافتادن با خمینی و مقابله با جنگ ضد میهنی نبود، مقاومت ایران، با شعار صلح و آزادی، به مقابله با خط خمینی یعنی جنگ، جنگ، اختناق روی آورد. همزمان مقاومت ایران و سازمان مجاهدین خلق ایران به برگزاری هفته‌ها و ماهای صلح در داخل ایران مبادرت کردند و طلسم جنگ‌افروزی خمینی و شعار توسعه‌طلبانه «فتح قدس از طریق کربلا» را در عرصه اجتماعی درهم شکستند.